[BLOG] “Ik liet me opzettelijk zwanger maken door mijn partner”

Een kinderwens kan soms in alle hevigheid toeslaan bij vrouwen. Er bestaan dan ook allerlei uitdrukkingen om een hevige kinderwens te omschrijven zoals “babykoorts”, “rammelende eierstokken” en “de biologische klok die tikt”.

Een kinderwens is een heel complex proces: hormonen, emoties, verlangens, het verleden, toekomstperspectief, bepaalde belangrijke gebeurtenissen in het leven… Heel wat onderliggende factoren kunnen een latente of zelfs acute kinderwens beïnvloeden.

Een kinderwens is geen “exacte wetenschap”, geen knopje dat je zo maar af en op kan zetten. Maar om een kind op de wereld te zetten moet je in de meeste gevallen met twee zijn. Vaak is het een proces van communiceren en overleg tot je beide beslist om er voor te gaan.

Maar soms is het ook een zeer belangrijk hekelpunt tussen partners. De ene partij wil een kind, de andere is er (nog) niet aan toe. Elks hebben hun argumenten en beweegredenen. En wat doe je als je partner geen kind meer wil maar jij zit met een vurige, alles verterende kinderwens? Leg je jezelf neer bij de beslissing van je partner terwijl het je doodongelukkig maakt? Verlaat je je partner ook al zie die doodgraag?

We lezen vandaag het verhaal van Ilse (38) die anoniem schrijft hoe ze de keuze van haar echtgenoot ondermijnde door toch voor een kind te kiezen terwijl haar man dat helemaal niet (meer) wou.

Kinderkriebels en “case closed”

Dirk en ik zijn reeds 18 jaar gehuwd en al 22 jaar samen, hij was mijn jeugdliefde. Het klassieke verhaal, de zoon van de buren. Hij was 5 jaar ouder als ik, ik was al jaren tot over mijn oren verliefd maar hij zag me niet staan. Tot ik ontpopte tot een jonge vrouw en hij mij de zomer voor ik 16 werd wel plots zag staan. We waren zo ontzettend verliefd en na afstuderen zijn we ook vrij snel in het huwelijksbootje gestapt. Huisje-tuintje- boompje, het was allemaal zo vanzelfsprekend en ging als vanzelf.

Dirk was altijd al heel ambitieus, een echte carrièreman. Hij heeft zelfs nooit voor een baas gewerkt maar startte als jonge 20tiger al zijn eigen zaak. En hij werkte zich in het zweet om daar een succes van te maken. In de beginjaren met veel vallen en opstaan. Er waren jaren dat wij elkaar niet veel zagen. Hij werkte letterlijk dag en nacht. Ik had mijn job als verpleegkundige. Mijn passie was zorgen voor mensen. Daarnaast had ik veel hobby’s en was ik ook sociaal een zeer bezige bij. De momenten dat Dirk vakantie nam van de zaak deden we mooie reizen.

De eerste kinderkriebels kwamen rond mijn 28ste, mijn vriendinnen begonnen allemaal een gezin te stichten. Na de vele trouwfeesten ging ik nu van babyborrel naar babyborrel. Al die roze bundeltjes van geluk. Ik was er helemaal klaar voor.

Ik probeerde regelmatig het gesprek te openen met Dirk. Hij reageerde erg koeltjes. Hij voelde helemaal niets voor een kind. Misschien later maar nu echt niet. De zaak stond net voor een uitbreiding, het paste nu echt niet. “Case closed”, geen verdere gesprekken meer. Ik voelde me best onbegrepen maar hield me voor dat zijn kriebel nog wel zou komen.

 

Ik kon me nergens meer vertonen; overal werd ik geconfronteerd met mijn kinderwens

Ik was al ruim de 30 voorbij toen het ook mijn omgeving begon op te vallen dat wij nog geen aanstalten maakten voor kinderen. Bij de kraambezoeken kwam steevast de vraag “En jij, Ilse, wanneer beginnen jullie er aan?” , “Het staat je echt hoor Ilse”. “Niet te lang wachten hoor, Ilse, voor je het weet zijn je vruchtbare jaren voorbij”.

Op de duur kon ik me nergens meer vertonen of ik werd geconfronteerd met mijn kinderwens. Eerst was het latent aanwezig, een zachte “jeuk”, een verlangen. Maar het werd steeds erger. Ik verlangde zo hard naar een kind. Ik droomde er over, dacht er constant aan. Ik voelde me leeg, het was alsof ik geen doel meer had in mijn leven. Het deed me veel verdriet. De tranen die ik gelaten heb, daar kan je oceanen mee vullen.

Hij was blind en doof voor mijn stil verdriet

Dirk was blind en doof voor mijn verlangens, mijn verdriet. Hij ging er zo ‘gemakkelijk’ over. Hij had er geen zin in, het paste nu niet, hij voelde niets voor kinderen, kinderen zouden ons leven veranderen en we hadden het toch goed? Een mooi groot huis, auto’s op de oprit, verre reizen, spaarcenten, een paar eigendommen hier en in het buitenland. Ik had niets om over te klagen volgens hem. Ik had alles wat mijn hartje begeerde en als ik iets wou, moest ik het maar vragen. Zolang het maar geen “kind” was.

Wat eerst gesprekken waren, werden discussies en toen ruzies. Ik voelde dat ik me steeds verder verwijderd voelde van mijn echtgenoot, waar was onze liefde, onze verbondenheid? Ik keerde meer in mezelf en voelde me ontzettend alleen met al mijn stil verdriet.

Ik praatte er niet over, het is ook zo’n taboe. Ik wil een kind, maar hij niet. Punt gedaan. Je moet dat maar aanvaarden.

Ondertussen begonnen veel vriendinnen aan rondje 2 en zelfs 3 en 4 van de kinderen. Toen ik de 35 passeerde, polste zelfs mijn gynaecoloog waar ik jaarlijks op controle ging naar mijn kinderwens. Toen ik zei dat ik die echt wel had, adviseerde ze om die niet meer te lang uit te stellen. Ze wees me op de risico’s van een ‘geriatrische zwangerschap’. Wat een afschuwelijk woord ook, ik werd gewoon te oud voor kinderen. Binnenkort zou mijn lichaam het laten afweten en dan zou mijn kans voor eens en altijd “verkeken” zijn. Ik geraakte in paniek. Ik wou dit echt niet. Ik wou geen leven zonder kinderen. Ik wou ook geen leven zonder Dirk. Ik hou van Dirk. Ik kan me geen andere man in mijn leven voorstellen. Hem verlaten was gewoon geen optie. Ik hield van hem en hij van mij.

Een ultimatum: een kind of ik verlaat je

Op een bepaald moment heb ik Dirk voor een ultimatum gesteld. Een kind of ik zou hem verlaten. Hij schrok hier enorm van. Ik denk dat de ernst en de hevigheid van mijn kinderwens hem nooit helemaal echt duidelijk is geweest. Hij voelde niet wat ik voelde. Hij suste me, na de internationalisering van zijn bedrijf zouden we het er nog eens over hebben. Maar nu eerst die acquisitie in Amerika, dat was prioriteit.

Ik was zo boos en teleurgesteld. Weer de zaak die boven mij werd gezet, boven mijn levensdoelen, boven mijn wensen en verlangens. Ik maakte een afspraak bij de gynaecoloog om mijn spiraal te laten verwijderen. De gynaecoloog was zo blij voor me, dat “wij” dan toch tot een beslissing waren gekomen. Ik loog, zei dat Dirk heel enthousiast was. Dat hij zich na al die jaren toch eindelijk had bedacht.

Mijn grote geheim

Het duurde niet lang voor ik met een positieve zwangerschapstest in de badkamer stond. Mijn geluk kon niet op. Ik was zo gelukkig, zo intens en ongelofelijk gelukkig. Ik was 37 en eindelijk zwanger, mijn droom zou in vervulling gaan. Maar niemand mocht het nog weten.

De zwangerschapstest heb ik op het werk weg gegooid. Ik zou het nu echt nog niet tegen Dirk vertellen. Ik zou de tijd nemen om mijn verhaal ‘helder’ te krijgen. Hoe ik de leugen zou vertellen en dat ook voor altijd zou volhouden en zelfs mee nemen in mijn graf.

Maar ik was wel al 37, ik zou sowieso een risicozwangerschap hebben door mijn leeftijd. Een goede opvolging en zorg was zo belangrijk. Ik kon het me echt niet veroorloven om geen controles te laten uitvoeren. Dus ik nam een zeer drastische beslissing. Ik besloot mijn gynaecoloog in vertrouwen te nemen en haar alles op te biechten. Ik zat te trillen als een rietje en de tranen stroomden over mijn wangen. Ik voelde me zo’n verrader, hoe kon ik dit Dirk toch aan doen? De gynaecoloog reageerde tot mijn grote verbazing ontzettend begripvol, geen oordeel, geen wijzende vinger, niets. Professioneel en begripvol. Ik voelde me zo opgelucht dat er tenminste één iemand op de hoogte was van mijn zwangerschap.

Rond 20 weken begon er toch echt wel een buikje te komen. Ik besloot het Dirk te vertellen van zodra hij terug kwam uit Amerika. Ik vergeet het nooit. Daar stond Dirk in de keuken, hij was thee voor ons aan het maken. Ik ademende enkele keren diep in en uit. Ik zou het kort houden, niet rond de pot draaien. Daar hield Dirk niet van. Hij verweet me vaak dat ik te veel woorden gebruikte en dat hij meer behoefte had aan heldere boodschappen. “Schat, ik ben zwanger.”

Stilte … hij stond nog steeds met zijn rug naar mij. Hij draaide zich om. Ik zag de verrassing in zijn ogen. “Oh, ben je zeker” vroeg hij. “Ja ik ben heel zeker, de testen zijn positief” . Ik hield 2 zwangerschapstesten in de lucht. “Allé Suske, wie had dat gedacht. Dat wij nog een kindje zouden krijgen.” En toen liep hij op mij af en gaf me een dikke knuffel.

Ik had me allerlei rampscenario’s voorgesteld over hoe hij zou reageren maar geen enkele klopte. Hij was heel aanvaardend. Hij heeft me zelfs nooit gevraagd ‘hoe’ ik zwanger ben kunnen worden. Terwijl ik daar wel een heel verhaal voor had uitgedokterd.

Toen Dirk mee ging naar de gynaecoloog was ik enorm zenuwachtig. De dokter was immers op de hoogte van mijn situatie. Zou zij zich niet verspreken? Maar ze was ontzettend professioneel. Ze heeft op geen enkel moment iets laten vallen dat achterdocht had kunnen wekken bij Dirk.

Ik vraag me soms af of Dirk het diep van binnen niet weet? We praten er nooit over. Ik ben zielsgelukkig met ons kindje. Dirk is een fantastische papa, na al die jaren heb ik het gevoel dat eindelijk zijn zaak eens niet meer op de eerste plaats komt.

 

Wil jij in alle anonimiteit jouw verhaal delen met ons? Mail dan naar info@camillecalmar.be.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *